Cerberus café

Who are you...?


คุณรู้ว่าคุณกำลังจะตาย...

แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อไปล่ะ หลังจากที่ดวงตาคุณปิดสนิท เสียงหัวใจที่เคยแว่วดังแผ่วจางลง ความเจ็บปวดทั้งหมดในร่างกายค่อยบั่นทอนสติของคุณจนสิ้น เริ่มรับรู้ว่าร่างกายไม่อาจขยับไปไหน ได้แต่นอนนิ่ง รับฟังสรรพเสียงที่แผ่วจางลงไปทุกที แม้แต่ประสาทการรับรู้ก็เริ่มมอดลง จนในที่สุด เมื่อความมืดรุกรานไปทั่วทั้งร่าง คุณก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

มันคือจุดจบของคุณ

ทว่า...

มีบางอย่างผิดปกติ

แปลกไหม ทั้งที่คุณเชื่อว่าคุณตายไปแล้ว แต่เพียงแค่หลับตาแล้วลืมขึ้น คุณกลับพบว่าร่างกายคุณสมบูรณ์พร้อม ไร้บาดแผลสาหัสแสนน่ากลัวที่ทำให้เลือดในร่างของคุณทะลักรินออกมาราวเขื่อนแตก

คุณพบว่าตัวคุณนอนอยู่ในโรงพยาบาล และกำลังคิดว่าคุณรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ คุณจึงลุกขึ้นจากเตียง พยายามตรวจดูว่ามีแผลหลงเหลืออีกหรือไม่ และเมื่อพิสูจน์พบแล้วว่าคุณไม่ได้บาดเจ็บอะไร คุณจึงยิ้มให้กับตัวเอง และคิดว่า…

นั่นสิ เราคงหลับไปนานพอดู...

คุณคิดเช่นนั้น คิดว่าหมอคงใช้เวลารักษาคุณอยู่เนิ่นนาน และในที่สุด คุณก็ปลอดภัย...

คุณหัวเราะพึงใจอีกครั้ง และคิดว่าต้องมองหานาฬิกาหรือปฏิทินเพื่อบ่งบอกสถานการณ์ตอนนี้ของคุณ บอกว่า ณ เวลาที่คุณลืมตาขึ้นมานั้น ผ่านมานานแค่ไหนแล้วนับจากวันที่คุณบาดเจ็บ

แต่ในห้องของคุณไม่มีของดังกล่าว คุณจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องผู้ป่วย

คุณได้ยินเสียง ได้เห็นทุกอย่างชัดเจน คุณรู้แล้วว่าคุณสบายดี ไม่มีอะไรต้องห่วง อุบัติเหตุนั่นก็แค่โชคร้ายที่คนเราต้องประสบอย่างน้อยก็ครั้งหนึ่งในชีวิต

และคุณก็เจอมันแล้ว ดังนั้น คุณจึงคิดว่าวันนี้ต้องมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นแน่...

และสิ่งแรกที่คุณเห็นหลังจากคุณมองออกไปยังเคานท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรง พยาบาลก็คือภรรยาสาวของคุณ คุณอยากโอบกอดเธอ กระซิบบอกเธอว่าคุณปลอดภัยแล้วในที่สุด

คุณจึงย่องไปหาเธอจากด้านหลัง ตั้งใจจะทำให้ตกใจเล่น แต่คุณช้าไปหนึ่งก้าว เธอหันมาก่อนคุณพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ประดับ

คุณชะงัก แต่ไม่ทำให้เสียการทรงตัว

ภรรยาคุณยิ้มให้คุณ ยิ้มที่ทำให้โลกของคุณโรยไปด้วยกลีบดอกไม้สีสวย

คุณยิ้มตอบ

และคุณก็ยิ้มค้าง...

“มีอะไรหรือเปล่าคะ... คุณ... เอ่อ?”

คุณยังคงนิ่งค้าง นานเกินหนึ่งนาที แต่ไม่นานไปมากกว่านั้น คุณมองหน้าภรรยาของคุณที่แสดงสีหน้าเหมือนเห็นคนอื่นคนไกล คิดว่าเธอคงจะเล่นตลกใส่เขา

แต่มันไม่ขำ เพราะเมื่อคุณหันไปอีกทาง คุณกลับพบคนที่เหมือนกับคุณอยู่ตรงนั้น

เขามองหน้าคุณ และคุณมองหน้าเขา

มีอะไรผิดปกติ

คุณได้แต่อ้ำอึ้ง

“คุณคะ กลับกันเถอะค่ะ”

ภรรยาของคุณพูดกับชายใบหน้าเดียวกับคุณ คุณรู้สึกเหมือนกลายเป็นหิน คุณจ้องเบื้องหน้าอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก

คุณรู้... มีบางอย่างเปลี่ยนไป

ตัวคุณไม่ใช่คุณอีกต่อไป...

แล้ว...

คุณเป็นใครล่ะ

----------------------------------------

อินโทรของเรื่องที่แต่งไม่จบ