Cerberus café

ผมสั้นอีกแล้ว -*-

...........................

เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเสียงสาดซัดของสายฝนที่พร่างพรมลงมาจากฟากฟ้าอย่างไม่มีวันหยุด กระหน่ำราวตอกย้ำความจริงให้หนักแน่นฝังลึก สายลมโบกพัดกรีดผิวกายให้เยียบเย็น เจ็บจนถึงแกนกระดูก เส้นผมสีดำของเธอเปียกโชกไปพร้อมกับทั่วร่างที่แม้จะมีร่มสีหม่นอยู่ในมือ ดวงแก้วจ้องมองไปยังจุดจุดๆเดียว แววตาเธอว่างเปล่า

ทั้งๆที่ในยามฝนพรำจะช่วยชะล้างหยาดน้ำตาให้เหือดหาย หากกลับกลายเป็นว่า มันยิ่งเอ่อล้นราวกับเขื่อนที่ปริแตก ไม่อาจซ่อมแซม ได้แต่เจ็บปวด

เธอนำดอกไม้มาให้ ทั้งที่รู้อยู่แก่ในว่าคนรับไม่มีวันได้สัมผัสมัน

ทั้งที่หนามกุหลาบตำมือจนเจ็บขนาดนี้

แต่ทำไม ทำไม... ทำไมถึงไม่รู้ตัวนะ

ข้างในใจมันเจ็บกว่าหลายเท่านัก!

...อาการเจ็บที่ไร้รูปร่าง ปราศจากบาดแผล แต่กลับทรมานยิ่งกว่าเอามีดกรีดเนื้อตัวเองเสียอีก

ไม่เข้าใจ แต่ก็พอรู้...

เวลาช่างใจร้าย... เที่ยงตรงเกินไป ในขณะเดียวกันก็แน่วแน่ มุ่งสู่อนาคตโดยไม่เคยเห็นใจผู้ที่ยังจ่อมจมอยู่กับความฝันแห่งอดีต

มันก็เหมือนกับที่ทุกคนรู้ว่า "เวลาไม่มีวันหวนคืน" กระนั้นก็ยังคอยเฝ้ามองแต่ช่วงเวลาเดิมๆอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

"อา..."

เด็กหญิงได้แต่มองท้องฟ้า หยาดน้ำเย็นเยียบที่กระทบผิวหน้ายิ่งเร่งให้น้ำตารินไหล

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้

เธอหลับตา...ไม่มองอดีต กระซิบให้กับปัจจุบัน เพื่อให้อนาคตจะได้รับรู้...

"พี่ชาย... พี่ชายคะ... เมื่อไรพี่จะมารับหนูซักที"

.....

-------------------------------------

พอจิตเริ่มแปลกๆได้ที่ ก็เริ่มคิดอะไรพิศดารออกมา -*- แค่อะไรไร้สาระ

พี่ชายกับน้องสาว

โรบินกับริเรีย เจวาคอฟ

เป็นอะไรซักอย่างที่แวบเข้ามาแล้วก็หายไป เรื่องราวจึงไม่มีจุดเริ่มต้นหรือบทสรุป มีแค่แก่นของความรู้สึก...

------------------------

อันนี้คือหนู "ไม" ประวัติสั้นๆคือ เป็นลูกสาวของช่างทำตุ๊กตา มีน้องสาวฝาแฝดชื่อ "เม" คนละบุคลิกและความสามารถ

หนูเมจะขรึมๆเงียบๆ

จบ

ไม่มีไรทำ -*-

บายๆ ขอให้โชคดี