Cerberus café

บทนำแค่ครึ่งแรก -*- เดี๋ยวอาจมีแก้เลยยังไม่ลงแบบจริงๆจังๆ เอามาลง เพราะไม่รู้จะพูดไร

หลักๆของเอ็นทรีนี้คือแนะนำตัวละครที่วาดไว้เล่นๆ ต่อจากคราวที่แล้ว ยังเป็นงานสเก็ตซ์อยู่ ยังลงสีภาพค้างไว้ตั้งสามภาพ... ไม่เสร็จซะที ฮ่าๆๆๆ

---------------------------

Neverland

(0) แรกเริ่ม... (ครึ่งแรก)

การใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ไม่ใช่ง่ายๆเลย เขารู้สึกว่ามีบางอย่างคอยเตือนเขาอยู่ตลอดเวลา ให้ควรระวังในการใช้ชีวิต มันอาจเป็นจิตใต้สำนึกที่ยังต้องการมีชีวิตอยู่ หรืออะไรบางอย่างลึกๆ บางทีใครหลายคนก็มีปฏิกิริยาเช่นนี้ จะว่าเป็นสัมผัสที่หกหรือเรียกว่าลางสังหรณ์คงได้ มันก็แค่ร้องเตือนเบาๆว่านี่ไม่ดีแล้ว อันตรายแล้วนะ แต่ก็ยังถลำลึกเข้าไปทั้งที่รู้ตัว

บางครั้งเขายังเคยคิดเลยว่าการใช้ชีวิตนั้นมันยากเย็นแสนเข็ญ แต่การตายก็เป็นการกระทำที่เสี่ยงที่สุด... ที่ไม่ยอมตายไปซักทีก็เพราะว่ากลัวนั่นแหละ... กลัวว่าตายไปแล้วคนที่อยู่จะเป็นอย่างไร เขาจะเจออะไรบ้าง มัวแต่ห่วงหน้าพะวงหลัง

หรือบางที มันก็แค่... ไม่อยากหายไป

เหตุผลโง่ๆ

ตอนนี้เขาอยู่ในห้องแคบชื้น มีแสงสลัวลอดผ่านหน้าต่างที่ถูกเปิดแง้มไว้เพียงบานเดียว เป็นแสงไฟนีออนยามค่ำคืนจากตัวเมือง ประตูห้องถูกเปิดทิ้งไว้จนสุด ขณะที่ภายในห้องมีเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นเดียวตั้งอยู่ตรงกลาง และบนโต๊ะตัวนั้น แม้มันจะอยู่ในความมืดที่มีแสงอ่อนบาง แต่เขาก็เห็นมันปรากฏชัดในสายตา โลหะสีดำมะเมื่อม รูเกอร์ .22 มม.

"ลิลิธ" บอกว่ามันเป็นตัวกำหนดชะตาชีวิตของเขา!?

"มันก็แค่เกมสนุกๆ ลองสิ..."

เขาไม่มีครอบครัว ไม่มีอะไรเลยแม้แต่ที่ซุกหัวนอน อาศัยใต้สะพานเป็นที่นอนหลับยามค่ำคืน พึ่งพาเศษขยะในถังขยะโทรมๆเป็นแหล่งอาหาร เขาเห็นว่าเมืองซันเซ็ทเป็นบ้านก็จริง แต่มันก็แค่บ้านหลอกๆ เมืองทั้งเมือง ที่ที่เขาเดินไปทั่ว ไม่มีหลักแหล่งแน่นอน...

รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองไม่มีอะไรให้เสีย แต่ก็ยังกลัว

เขาไม่รู้ความหมายของการที่ปล่อยให้น้ำอุ่นๆไหลออกมาจากดวงตา

เขากลัวตายหรือว่ากลัวที่จะมีชีวิตอยู่กันแน่

ไม่มีความทรงจำดีๆให้นึกถึง ตั้งแต่จำความได้ เขาก็ใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด ไม่เคยรู้ที่มาที่ไป ที่ซุกหัวนอนแห่งแรกคือใต้สะพาน และที่นอนแห่งสุดท้ายก่อนมาที่แห่งนี่ คือโรงงานที่เขาเห็นภายนอกว่ามันเหมาะสำหรับหลบฝน แต่ความจริง... มันเป็นที่ที่น่ากลัวมากที่สุด เขาไม่น่าไปเจอมัน ไม่หน้าไปพบหล่อน น่าจะหนีไปซะ!

หล่อนเป็นคนอันตราย เป็นคนพาเขามาที่นี่!

มือชื้นเหงื่อสั่นเทายื่นไปเหมือนจะคว้าเจ้าโลหะอันตรายนั้น แต่แล้วก็ต้องรีบชักออกราวมีประจุไฟฟ้าไหลผ่านออกมา

เขื่อนน้ำตาทะลักริน...

จริงๆแล้วก็ไม่มีอะไรให้เสียไม่ใช่เหรอ ไม่มีอะไรเลย ไม่เคยอาลัยโลกนี้มาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

สติเป็นตัวชักนำความคิด แล้วความคิดก็เป็นฝ่ายกระตุ้นการกระทำ สุดท้ายแล้ว... เขาก็หยิบปืนขึ้นมาจนได้ ความเย็นเยียบของผิวโลหะแล่นริ้วจากฝ่ามือสู่เส้นประสาท ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังอีกต่อไป ไม่จำเป็นต้องคิดอีกแล้ว!!

ปัง!!!

เสียงปืนดังขึ้นครั้งเดียว เจาะแกนสมองและห้วงความคิดในทันที น้ำตาหยุดไหล หัวใจหยุดเต้น และเขาก็สิ้นลมก่อนที่หัวจะกระแทกพื้นด้วยซ้ำ ปล่อยให้เลือด เนื้อสมองและไขมันทะลักไหลออกมาอย่างเงียบเชียบ ส่งกลิ่นคาวคลุ้งห้องแคบจนน่าสะอิดสะเอียน

ประตูห้องถูกปิดเบาๆ ชายหนุ่มร่างผอมแห้งหันหลังกลับ ใบหน้าในความมืดเหยียดยิ้ม มองไม่เห็นแววตาภายใต้แว่นดำ ในมือหุ้มกระดูกเห็นเอ็นชัดเจนบีบรูเกอร์ขนาด .22 แบบเดียวกับของชายในห้อง มันยังคงอุ่นอยู่เล็กน้อยเมื่อเพิ่งถูกใช้งาน ชายหนุ่มเดินจากไปอย่างเชื่องช้าและเงียบกริบ เขาคาดหวังว่าพรุ่งนี้จะได้เห็นข่าวตามหนังสือพิมพ์ฉบับสองฉบับเกี่ยวกับ "ชายจรจัดฆ่าตัวตายในโรงแรมร้าง"

ไม่มีอะไรต้องห่วง... เขาไม่เคยพลาด

--------------------------

แองเจลา เลอวีน

Angela Lewynn (27)

- ผมสีดำยาวถึงสะโพก ตาดำ สักรูปโพธิ์ดำหลังฝ่ามือ

ผู้จัดการเนเวอร์แลนด์ บุตรสาวที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงคนเดียวของตระกูลเลอวีน เป็นคนสาวที่มีปริศนาและฉลาดพอตัว เอาตัวรอดเก่ง พูกคำไหนคำนั้น รสนิยมแปลกๆ ? เธอร้ายกว่าภายนอกที่เห็น...

---------------------------

ลิลิธ

Lilith (38) (โค้ดเนม)

- ผมดำ ตาสีน้ำตาล

เป็นปริศนาว่าเธอเป็นใครมาจากไหน มักไปไหนมาไหนกับชายใส่หน้ากาก (วึ่งมีทั้งปืนกลมือ และปืนพกสั้นติดตัว) ส่วนลิลิธพกแค่ รีวอลเวอร์ .357 แบบแม็กซิมั่มของแดนเวสสัน รมดำ

--------------------------

แอนโทนี่ จาง

Anthony Zhang (29)

- ลูกครึ่งจีนอเมริกัน ผมสีทราย ตาสีเหลือง ตัวเล็ก หน้าเด็กกว่าอายุจริงกว่าสิบปี

เป็นนักฆ่า ถนัดกังฟู และใช้มือในการสังหาร (หักคอ ใช้ฝ่ามือทุบ สกัดจุดและเส้นเลือดได้ รู้จุดต่างๆของร่างกายดี บลาๆ) ถ้าใช้อาวุธมักใช้อาวุธแบบสองมือ ปืนคู่ มีดคู่ กระบองทอนฟาสองอัน อะไรที่ใช้เป็นคู่ได้นั่นแหละฉะนั้นจึงไม่ชอบจับปืนขนาดใหญ่อย่างไรเฟิล หรือระเบิด หรือปืนกลหนัก

ไอชอบวาดคนนี้อ่ะ ตัวเล็ก ไปไหนมาไหนคล่องตัว แต่อายุตั้ง 29 แล้ว อย่างที่บอก แอนนี่ดูเด็กกว่าอายุจริงมากโขเลย

--------------------------

แถม

ลูกหมาน้อย....? ดื้อนิดนึง ใครอยากเอาไปเลี้ยง เชิญเลยค่า ฮ่าๆๆๆๆๆ

-----------------

บายๆ ขอให้โชคดี