Cerberus café

โปรเจ็ค month ที่ไอเริ่มแต่ง จากเรื่องแรก... เรื่องที่เอามาลงนี่แหละ

บอกไว้ก่อนว่าไม่ได้แต่งเรื่องสั้นแนวนี้มาเป็นปี (นานมากจริงๆ อาจเป็นปีกว่าก้ได้มั้ง) หลังๆไอสนใจแต่งแต่แนวหยดหยอง(?) โรคจิต หลอน(?) ไม่ก็ฆาตกรรม -*- พอเริ่มโปรเจ็คเลยกะว่าจะลองประเดิมแนวนี้เป็นเรื่องแรก

เตือนไว้ก่อนนะว่าเป็นแนว Yaoi ถ้าไม่รู้จักก็โบกมือบายๆเลย ไม่ต้องอ่านก็ได้ค่ะ (กลัวคุณรับไม่ได้) ... หรือถ้ารู้จักแล้วรับไม่ได้กับเรื่องแบบนี้ก็ปิดไปบล็อกนี้ซะ

Rate - NC - 17 (จะว่าไป ไอว่ามันแค่ เรท R เท่านั้นแหละ เพราะไม่ได้บรรยายอะไรชัดเจนขนาดนั้น)

------------------------------

January Fake - Hold no one But... me

วันแรกเริ่มของต้นปีมาพร้อมกับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ต้องรับรู้จนคิดว่าอาจทนไม่ไหว ไม่มีการกลั่นแกล้งของโชคชะตา มีแต่ตัวผมเองและคนรอบข้าง บางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ชีวิตต้องตกต่ำและบอบช้ำจนไร้ทางเยียวยา วันหนึ่งในที่ทำงาน แม้มันจะน่าเบื่อหน่าย แต่ผมก็คิดว่าชีวิตยังดำเนินต่อไป ไม่คิดว่าจะมีความพลิกผันหรือเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้น แต่แล้วมันก็มาถึงอย่างรวดเร็วจนตั้งรับไม่ทัน หัวหน้าเข้ามาบอกว่าผมควรออกจากงาน ขณะที่วันเดียวกันนั้นเอง คนรักของผมก็มาบอกลา... มันทำให้ต้นปีที่คิดว่าทุกอย่างจะดำเนินไปได้ด้วยดีหยุดชะงัก

เรื่องโกหกที่ถูกเขียนขึ้นกำลังเรียงร้อยอยู่ในห้วงคิด ทุกอย่างคือความลวงโลก หัวหน้าโกหก แฟนของผมก็อาจกำลังโกหก ความจริงแล้วคงไม่ได้รักผม ถึงได้มาบอกลากันอย่างง่ายดาย ไม่มีเยื่อใย สายใยที่เราเคยผูกกันมันหายไปพร้อมกับคำลา

ความความทนทรมานที่แบกรับไว้มันทำให้ความเจ็บปวดเริ่มแผ่ขยาย ร่างกายเหน็บหนาวทั้งๆที่ในห้องเปิดฮีตเตอร์เอาไว้ ความอบอุ่นที่หลอกลวงผม ไม่มีอะไรเป็นเรื่องจริง

ทั้งๆที่เห็นท้องฟ้าเป็นสีฟ้า ทั้งๆที่คิดว่ามันเป็นแผ่นผืนที่กว้างใหญ่ แต่จริงๆแล้ว สีที่คุณเห็นคือแสงที่ตกกระทบเข้าสู่ดวงตา มันคือหลักการโกหกง่ายๆของสีในอากาศ คุณไม่มีวันรู้หรอกว่าสุดปลายฟ้าคืออะไร... เพราะว่ามันไม่มีจริง

ชีวิตของผมก็อาจเป็นตัวตนที่โกหก ผมถูกหลอกให้ดำเนินชีวิต ทั้งๆที่อีกไม่นานก็คงดับสูญ และหายไปจากความทรงจำของใครต่อใคร...

โลกในสายตาของผมกำลังถูกย้อมจนกลายเป็นสีขาวพราวพรายด้วยหิมะ สีที่ปราศจากมลทิน บริสุทธิ์ประหนึ่งทารกแรกเกิด แต่ภายในความอ่อนโยนที่ค่อยพร่างพรมลงมาจากฟากฟ้า เกล็ดเล็กๆที่ตกสู่อุ้งมืออย่างไม่ขาดสาย ไร้ซึ่งความอบอุ่น มันเต็มไปด้วยความเหน็บหนาวที่กัดลึกถึงในจิตใจที่ไม่มีวันคงที่

น้ำตาหยาดหยดลงบนสองข้างแก้ม ชะล้างปุยหิมะที่โรยตัวลงมาอย่างแผ่วเบา ผมหันกลับไปมองถนนสีขาวที่ผ่านมา รอยเท้าของผมเริ่มจางหาย อีกไม่นานก็จะไม่พบหลักฐานว่าผมเคยเดินผ่านตรงนี้มาแล้ว... ราวกับว่าตัวตนของผมไม่มีในโลก

เหล้าไม่ใช่คำตอบ... แต่มันก็ทำให้ผมลืมเหตุผลของการมายืนอยู่ตรงนี้ได้

ผมเดินต่อไปเรื่อยอย่างไม่มีจุดหมาย ไม่คิดจะย้อนกลับ ผมรู้ตัวว่าร่างกายเริ่มซวนเซไปตามฤทธิ์ของวอดก้า สมองที่ว่างเปล่ากลวงโบ๋ ทำให้หยาดน้ำใสล้นปรี่จากขอบตา ค่อยๆรินไหลอาบสองข้างแก้มให้รู้สึกถึงความอุ่นและทรมาน ผมกอดตัวเองด้วยมือทั้งสองข้าง โยกตัวไปมาอย่างคนบ้า พยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมองฟ้า สีขาวเริ่มพร่ามัวและไม่ชัดเจน ร่างกายเริ่มไม่คงที่ ผมยืนไม่อยู่... สองเข่ากระแทกเข้ากับความเย็นเยียบของพื้นหิมะ ผมสะอึกสะอื้น ความเจ็บปวดถาโถม จิตใจที่อ่อนแอทำให้ร่างกายอ่อนโอนตามไปอย่างไร้เหตุผล

ทำไมมันหนาวอย่างนี้...

หนาว...

หนาวจัง...

เอื้อมมือไขว่คว้าหาความหวังที่ว่างเปล่า แม้จะอยู่ท่ามกลางทุ่งหิมะขาวโพลน แต่ผมกลับรู้สึกว่ากำลังจมดิ่งอยู่ในความมืดมิด ค่อยๆสลายหายไป...

ผมปรารถนาแสงสว่างและความอบอุ่น

แต่มันก็ไม่มีวันมาถึง

เจ็บปวด...

น้ำตาไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น...

ช่วยผมด้วย...

ใครก็ได้

กอดผมที!

ใครก็ได้...!?

เปลือกตาหนักอึ้ง พยายามลืมตาขึ้นมา พบกับความมืดเมื่อสายตายังไม่คุ้นชิน

ที่นี่... ไม่ใช่ทุ่งหิมะกว้างที่เต็มไปด้วยความเหน็บหนาว ได้กลิ่นเหล้าของตัวเองผสมกับกลิ่นของห้องอุ่นๆ ผมคงเมื่อยจนรู้สึกว่าร่างกายมันหนักฃ้า หัวสมองหมุนวนและเริ่มสบสัน

อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้า หรือว่าร่างกายยังไม่ได้สติชัดเจน

ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นประหลาด อะไรบางอย่างรุกล้ำอยู่ในริมฝีปากอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน แรกนั้นผมยังไม่มีสติ แต่เมื่อรู้ตัว ร่างกายผมขยับฝืนโดยอัตโนมัติจนอีกฝ่ายต้องผละห่างออกมา เพียงสบตาชั่วครู่ ก่อนจะก้มลงไปอีกครั้ง

ฤทธิ์เหล้าทำให้สติของผมเริ่มตึง ผมมองเห็นหน้าเขาไม่ชัดในความมืด แม้จะพยายามปรับสายหาให้คุ้นชิน อาจเพราะวอดก้าที่ซดเข้าไปตั้งเยอะแยะ หรือไม่ก็สติที่เริ่มกระเจิดกระเจิงเมื่อถูกอีกฝ่ายซุกหน้าลงไปกับใบหู เรื่อยลงมาถึงซอกคออย่างถือสิทธิ์ แผ่นหลังถูกลูบไล้อย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมานาน ทำให้ร่างกายเริ่มต้องการลิ้มรสบางสิ่งที่ไม่คุ้นเคย เสื้อค่อยๆถูกถอดออกอย่างเบามือ ผมไม่มีแรงต่อต้าน เหลือเพียงร่างกายที่เปลือยเปล่า

ความจริงแล้ว... สติลึกๆของผมก็ไม่ได้เรียกร้องให้หนี

ไม่รู้ว่าทำไม ขณะที่ร่างกายถูกกระทำอยู่เพียงอย่างเดียว มือของผมก็เลือกที่จะยื่นไปโอบกอดเขาบ้าง

"กอดผมที..."

ผมเรียกร้อง ร่างกายที่ถูกตอบสนอง แม้สติจะรับรู้ได้อย่างลางเลือนว่าความอบอุ่นนี้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วคืน

ตั้งแต่เมื่อไรกันนะที่มนุษย์ต้องการไฟ ทั้งๆที่รู้ว่ามันคือหายนะ...

เริ่มต้นของทุกสิ่งมักตามมาด้วยบทเรียนที่คาดไม่ถึง

คนเรานี่ก็แปลก ทั้งๆที่รู้ว่าต้องเจ็บ แต่ก็เลือกที่จะลอง

ความปรารถนา...

ผมรู้ว่ามันเกิดขึ้น และอีกไม่นานจะจบลง กระนั้นร่างกายก็ไม่ฟังคำเรียกร้องของความทรมานที่จะเกิดขึ้นในวันรุ่งขึ้น โอบกอดตอบรับการกระทำอย่างหอมหวาน เสียงร้องของความเจ็บปวดที่ออกมาจากลำคอ ผสมปนเปกับความพึงใจของร่างกาย ทั้งที่อากาศภายนอกมันหนาวเหน็บแทบจะทนไม่ไหว แต่บนเตียงที่มีคนเพียงสองคนกลับตรงกันข้าม ความเร่าร้อนโอบล้อมตัว หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบระเบิดออกจากอก โลกที่ห่างไกลจากความเป็นจริง

ไม่ใช่ความฝัน... แต่ก็ไม่ใช่ความจริง...

เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง ผมหลับตา รับรสจูบที่หอมหวานและเนิ่นนาน ก่อนความเสียวซ่านของร่างกายจะเริ่มทำให้สติหมุนวน ปลายลิ้นค่อยเริ่มไล้ผ่านซอกคออีกครา ทิ้งความเจ็บเล็กๆไว้เป็นระยะ ระเรื่อยไปอย่างเชื่องช้า แผ่วเบา อ่อนโยน ผมโอบกอดเขาแน่นขึ้น ปล่อยให้เขาครอบครองร่างกายของผม... ขณะที่ปลายลิ้นของเขาเลื่อนไปถึงท้องน้อย...

การกระทำที่อ่อนโยน... เจือกระแสแห่งความทรมานอย่างคาดไม่ถึง

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเกิดขึ้น ร่างกายสะท้าน มือผมเขม็งเกร็งอยู่บนแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเขา น้ำตารินไหล ขณะนั้นเอง ผมก็ถูกโอบกอดแผ่วเบา เขาพรมจูบลงบนหน้าผากของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมหลับตา ค่อยรับความรู้สึกเจ็บปวดที่แสนทรมานจากปลายสะโพก ความร้อน ขณะเดียวกันก็คือความสุขสมของร่างกาย

หัวสมองขาวโพลนไปหมด ไม่รับรู้อีกต่อไปวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น หัวใจเต้นแรงระรัวอย่างหนักหน่วง ลมหายใจหอบรุนแรงมาพร้อมกับเสียงครางที่ไม่ได้ตั้งใจ

ผมกำลังต้องการอะไรกันแน่...

แสงสว่างที่ไม่มีวันเอื้อมถึง?

หรือความอบอุ่น?

ทั้งๆที่มันอยู่ข้างหน้าแล้วไม่ใช่หรือ... แม้ว่าจะเป็นแค่ช่วงเวลาของคืนนี้เท่านั้น

แต่...

ช่วยกอดผมไว้นานๆทีได้ไหม?

ไม่ต้องห่วง...

อือ... ขอบใจนะ...

ขอบใจมาก...

ไม่ว่าใครก็ตามที่ยอมอยู่เคียงข้างผมตรงนี้

ขอบใจจริงๆ

มือที่แสนอบอุ่นถูกวางทาบบนหน้าผากราววัดไข้ ก่อนโอบศีรษะผมให้เข้ามาซุกอยู่ที่หน้าอกของเขา ผมกอดอีกฝ่ายอย่างถือสิทธิ์ เรียกร้องความสุขที่สามารถไขว่คว้าได้แม้เป็นเพียงชั่วเวลา ทั้งที่อยากลืมตาขึ้นมองหน้า แต่ผมก็ไม่ได้ทำ

ก่อนที่พรุ่งนี้จะมาถึง ก่อนที่คนผู้นี้จะจากไป... ผมขอแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น

ดึงผมออกจากความมืดที...

นอนเถอะ...

เสียงกระซิบที่มาจากที่ไกลแสนไกล ผมหลับตาอย่างโล่งใจ แล้วไม่นาน ความมืดก็ทำให้ผมจมดิ่งลงไปกับความฝัน

--

end

--------------------------

ถ้าเช้าวันใหม่มาถึง หลังจากนี้... จะเกิดอะไรขึ้นกับผมล่ะ?

แล้วหมอนี่ที่โผล่มาทีหลังมันเป็นใครฟะ...

เป็นคำถามทิ้งท้ายฝากไว้หลังเรื่องจบ นานๆแต่งที มันอาจไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ก้ได้แค่นี้แหละ (มีปัญญาเท่าที่เห็น -*-)

คิดจะแต่งให้มันสั้นกว่านี้ แต่เผลอพิมพ์ยาวซะงั้น กะว่าจะเอาแบบอ่านง่ายๆ สบายๆ(?) แต่ก็พิมพ์ไปเรื่อย ตอนแรกคิดอยากให้ตัวเอกอยู่ท่ามกลางสายฝน เพราะเม็ดฝน มันสาหัสกว่าหิมะ... ฮ่าๆ

คุคิดเอาเองละกันว่าแฟนเก่าของ "ผม" เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย หึหึหึหึ

----------------

แถมรูป

นางเงือกสาว (?)

ภาพเข้ากับเรื่อง (ถึงจะคนละแนวก็เถอะ) ภาพเก่าแระ ตั้งแต่ต้อนปีก่อน -*-

จบแล้ว บายๆ ขอให้โชคดี